Sürücüsüz Beyinler ve Blokzincir
İstihbarat arşivleri kapanmaz, sadece güncellenir.
Sürücüsüz Beyinler ve Blokzincir (Dağıtık Defter / Zincirleme Veri Yapısı) Masalları
Dünyanın en büyük kurnazları bunlardır; ellerine iki satır kod geçince kendilerini James Bond sanırlar. “Biz bu işi çözeriz abiciğim, parayı kriptoya (şifreli dijital paraya) attık mı FinCEN’in (ABD Mali Suçları Uygulama Ağının), FBI’ın (Federal Soruşturma Bürosunun) farkı bile olmaz” diye ortalıkta fink atarlar. Arka odalarda çay içip “Hintli yazılımcıya hallettirdik, izimiz de tozumuz da silindi” diye birbirlerinin sırtını sıvazlarlar. Sanırlar ki küresel finans (para) dünyası bunların üç kuruşluk dijital sihirbazlıklarına boyun eğecek.
Oysa dünya, bu fütursuz akılların hüsran belgeselleriyle doludur. Gidin bakın, o OneCoin’in kraliçesi Ruja Ignatova şimdi dünyanın hangi deliğinde delikanlı gibi saklanıyor? Adamları milyar dolarları cebe atıp “Bizi kimse bulamaz” derken, Interpol’ün (Uluslararası Kriminal Polis Teşkilatının) ve FBI’ın dijital adli tıp birimleri o cüzdanların kapağını bir açtı ki, dünün dahileri bugün mahkeme salonlarında yıllara varan hapis cezalarıylaleşiyor. Hani nerede o saklandığınız kripto (şifreli para) cennetleri?
Kimi akılları evvel de kalkar; parayı önce İsviçre’deki (bankacılık gizliliğiyle bilinen ülkedeki) gizli hesaplara atlatır, oradan hayali şirketlerden (faaliyeti olmayan kağıt üstündeki firmalardan) şirketlere paslar, katman katman aklayarak izini kaybettirdiğini zanneder. Sanki o maskeli balolar sonsuza kadar sürecekmiş gibi havaya girer. Alın size bunun canlı ve acı sonlu örneği: The Laundromat (Laundromat / Rus Çamaşırhanesi) ve Panama Belgeleri (Panama Papers) skandalları. Dünyanın en büyük milyarderleri, siyasileri ve vurguncuları o İsviçre hesapları üzerinden o şirket senin bu şirket benim milyarları uçurdular; “Bizi kimse bulamaz” dediler. Ne oldu peki? Uluslararası Araştırmacı Gazeteciler Konsorsiyumu (ICIJ) ve küresel mali istihbarat ağları o zincirin halkalarını tek tek çözdü; o gizli sandıkları İsviçre bankalarındaki hesaplar, shell company (kabuk şirket) defterleri ortalığa saçıldı. O paraları kaçıranların kim olduğu, hangi hesaplardan hangi şirketlere atlandığı kuruşu kuruşuna deşifre edildi; adamlar servetlerini kaybetmekle kalmadı, yıllarca mahkeme kapılarında sürüne sürüne mahvoldular.
Çünkü bu işin kitabı bellidir; Financial Action Task Force’un (FATF – Mali Eylem Görev Gücünün) kılavuzlarından tutun da Chainalysis’in (blokzincir analitiği ve veri bilimi şirketinin) adli bilişim raporlarına kadar her şey siyah üzerine beyaz yazılmıştır. Dağıtık defter teknolojisi (Distributed Ledger Technology) dediğiniz şey, sizin o uyanıklıklarınızı afiyetle kayda geçer. Soğuk cüzdanda (internetten izole edilmiş dijital cüzdanda) on yıl da bekletseniz o parayı, günün birinde o fiat para (itibari / devlet basımı yasal para) sistemine, gayrimenkule ya da küresel ticaret ağlarına temas ettirmek zorundasınız. Brezilya’nın balta girmemiş ormanlarına da kaçsanız, oradan o parayı harcamaya kalktığınız an, FinCEN’in o gizli uyarı bültenleri ve Egmont Group’un (Mali İstihbarat Birimleri Dünya Grubunun) uluslararası bilgi değişim protokolleri (kuralları) ensenizde patlar.
Kuantum (fiziksel alt yapı temelli gelişmiş) tabanlı şifre çözme teknolojileri gelişirken, Common Reporting Standard (CRS – Ortak Raporlama Standardı) verileri havada uçuşurken, siz hâlâ “kimse görmez” diye kibirlenin. İstihbarat arşivleri kapanmaz, sadece güncellenir. Maliye bakanlıklarının geçmişe dönük vergi tarhiyatları (vergi incelemesi ve borçlandırmaları), matrah (vergi hesaplanan değer) incelemeleri ve o mühürlü defterler bir sabah kapınıza dayandığında, o yazdığınız kodlar da havalarınız da başınıza yıkılır. Hırsızlığın modern kılıfı olmaz; defterler unutmaz, adalet eninde sonunda o hesabı söke söke alır!