Sözün Hesabı

Selam olsun siz satır dostlarıma…
Bir vatandaş düşünün…
Sabah erkenden kalkmış, işini gücünü bırakmış, yol parasını cebinden vermiş. Bir dilekçesi var, bir derdi var, belki de yıllardır beklediği bir hakkı… Devlet kapısına geliyor. Kapı açık ama ulaşacağı insan yok. Makam var ama muhatap yok. Evrak var ama sonuç yok.
Şimdi bir de kürsülerde konuşan yöneticileri düşünün. Millete hizmetten söz ediyor, vatandaş odaklı yönetimi anlatıyor, kamu görevinin sorumluluğunu hatırlatıyor.
İşte tam bu iki görüntünün arasına bakmak gerekiyor. Çünkü bir ülkede söylenen sözlerle yaşanan hayat arasındaki mesafe, bazen bütün siyasi tartışmalardan çok daha fazla şey anlatır.
Isparta Valisi Abdullah Erin’in geçtiğimiz günlerde kaymakamlara ve kurum müdürlerine yaptığı uyarılar bu yüzden dikkatimi çekti. “Vatandaş bize gelip sizden randevu istiyorsa ayıptır” anlayışıyla yöneticilerin kapılarını halka açık tutmalarını, mesaiye riayet etmelerini ve kendilerine emanet edilen makamların hakkını vermelerini istedi.
Aslında bir valinin bunları hatırlatması değil, bunların hatırlatılmasına ihtiyaç duyulması düşündürücü.
Cumhurbaşkanı Erdoğan da kamu görevinin ağır bir sorumluluk olduğunu, devletin vatandaşına efendilik etmek için değil, hizmet etmek için var olduğunu, kamu malının israf edilmemesi, milletin emanetinin korunması gerektiğini defalarca dile getirdi.
İçişleri Bakanı Mustafa Çiftçi, emniyet yöneticilerine başarının yalnızca operasyon sayısıyla değil, vatandaşın huzuruyla ölçülmesi gerektiğini hatırlattı.
Adalet Bakanı Akın Gürlek ise kimsenin hukukun üzerinde olmadığını, her dosyanın arkasında adalet bekleyen bir insan bulunduğunu dile getirdi ve adalet hizmetlerine erişimin kolaylaştırılması ve geciken yargı süreçlerinin takip edilmesi yönünde adımlar attı.
Daha birçok örneği olan bu sözler doğru sözler. Üstelik yalnızca söylenip geçilecek sözler de değil; her biri kamu yönetiminin temel sorumluluklarına işaret ediyor.
Fakat dostlar, mesele tam da burada başlıyor. Doğruyu söylemek kadar, söylenen doğrunun gereğini yerine getirmek de önemlidir.
Çünkü vatandaşın istediği, derdini anlatabileceği kapıdan ibaret değil. O kapıdan içeri girdiğinde bir sonuç alabilmek.
Hakkını arayan insan için adalet, kürsüden söylenen sözden ibaret değildir. Dosyasının makul sürede sonuçlanması, derdinin dinlenmesi ve karşısında muhatap bulabilmesi, çözüme ulaşmasıdır.
Valinin müdüre, bakanın teşkilatına, Cumhurbaşkanı’nın kamu yönetimine yaptığı uyarılar da aynı ölçüyle değerlendirilmelidir. Söylenen sözler uygulamaya dönüşüyorsa anlamlıdır. Talimatlar kurumların işleyişini değiştiriyorsa kıymetlidir. Vatandaşın hayatında somut bir karşılık buluyorsa değerlidir.
Bir müdürün kapısını açık tutması güzel. Fakat vatandaşın işini çözmek için müdürün kapısında beklemek zorunda kalmadığı bir düzen daha güzeldir.
Bir bakanın geciken adaleti gündeme getirmesi önemli. Fakat adaletin gecikmesini istisna hâline getirecek bir işleyiş kurmak çok daha önemlidir.
Bir yöneticinin kamu kaynaklarını korumayı hatırlatması yerindedir. Fakat kaynakların gerçekten verimli kullanıldığını gösterebilmek, o sözün hesabını verebilmektir.
İşte siyasetle icraat arasındaki bağ budur.
Kimse kusursuz bir yönetim beklemiyor. Her sorunun bir günde çözülmesini de istemiyor. İnsanlar, karşılarında sorumluluk alan, işini takip eden, yanlışını düzelten ve verdiği sözün arkasında duran bir yönetim görmek istiyor. Zira söz ile icraat arasındaki mesafe açıldıkça güven azalır. O mesafe kapandıkça devletin itibarı, vatandaşın umudu büyür.
Güven, bir açıklamayla kurulmaz. Birbirini tamamlayan binlerce doğru davranışla kurulur. Aynı şekilde bir günde kaybolmaz; fakat söz ile hayat arasındaki mesafe büyüdükçe aşınır.
Kamu yöneticilerinin önünde yalnızca hizmet üretme görevi yok. Aynı zamanda vatandaşa, devletin kapısında kendisini yalnız hissetmeyeceğini gösterme sorumluluğu var.
Ve bu sorumluluğun ne makamla ilgisi var ne de siyasi görüşle…
Zira devletin itibarı, duvarlarına asılan tabelalarda değil, kapısına gelen insanın oradan hangi duyguyla ayrıldığında saklıdır. Devletin büyüklüğü, yöneticisinin koltuğuyla değil, vatandaşının gördüğü hizmetle ölçülür.
Vatandaşın beklentisi yalnızca sesini duyurmak değildir. Dosyasının neden beklediğini öğrenmek, gecikmenin giderilmesini görmek ve hukuk karşısında çaresiz kalmadığına inanmaktır. Vatandaş devlet kapısından işi çözülmüş, derdi dinlenmiş, hakkının takip edildiğini bilerek ayrılıyorsa orada söz ile icraat buluşmuş demektir.
Aksi hâlde geriye güzel cümleler kalır.
İnsanın hayatını değiştirmeyen güzel cümlelerin bir yere kadar hükmü vardır. Çünkü yönetmek, yalnızca doğruyu söylemek değil, söylenen doğrunun hayatta karşılığını oluşturmaktır.
Devletin kapısından içeri giren vatandaş mı kendisini devlete anlatmak zorunda kalmalı, yoksa devlet mi vatandaşın derdini anlamak için üzerine düşeni yapmalı?